środa, 3 czerwca 2020

Wilczi frisztëk

Wolf Stock Photos, Pictures & Royalty-Free Images - iStock

To béł jeden wilk. Jemù sã sniło, że òn bë dostôł dobri frisztëk. Na pòrénkù òn szedł a to nie durowało długò, tej òn dostôł jednã kòbłã, co na łące ze zgrzébiãcem żarła. Òn szedł do ti kòbłë i rzekł: "Të ze swòjim zgrzébiãcem jesta mie pòsłany òd Pana Bòga, co jô waji zjém". Ta kòbła òdpòwiedza: "Co òd Bòga nakôzané je, niech to sã stanie. Ale jô móm lëst òd króla przë sebie, co mie nicht nie darwô jesc". Ten wilk rzekł: "Taczégò lësta jô nie widzôł nigdë, pòkaż mie, co jô gò przeczëtóm. Mòże bëc, jô sã zmilił". Ta kòbła pòdniosła prawą nogã i rzekła: "Zazdrzë mie pòd kąt, tam je ten lëst". Ale jak ten wilk ten kąt zazdrzôł, òna mù wpôlëła w głowã, jaż òn sã przewrócył i òmglôł. Jak òn znôù do se przëszedł i sã na szpérë pòdniósł, ta kòbła bëła ju z tim zgrzébiãcem precz. Tak òn nie dostôł nic i mùsził bes frisztëkù dodóm jic.

Powyższy tekst to opowiadanie Zeszytu II Tekstów pomorskich w zmienionej pisowni, które zostało przekazane przez 14-latka z Pomieczyna w Gminie Przodkowo.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza