środa, 27 maja 2020

Smiejącé kònie

Smiling Horse Stock Photos, Pictures & Royalty-Free Images - iStock

Rôz béł jeden lëchi pón. Òn miôł jednégò parobka, tegò òn ni mógł wëtrzimac a òn mùsził wiedno robic te nôwiãkszé robòtë. Jednégò dnia ten pón rzekł do niegò: "Zaprzãż te kònie i jachôj na pòle i òrz, ale te nie brëkùjesz rëchli na pôłnie przińc, jak jaż te kònie bãdą sã smiałë". Ten parobk zaprzigł te kònie i jachôł na pòle i òrôł. Ale te kònie nie chcałë sã smiôc. To jemù za długò dérowało, jemù sã chcało jesc, te kònie nie chcałë sã smiôc. Tej òn wëjął nóż z taszë i ùrznął tima kònióm te lëpë, tej te kònie sã smiałë. Tej òn wëprzągł te kònie a jachôł dodóm. Jak ten pón gò widzôł, jak òn jachôł, òn rzekł: "Jô cë doch rzekł, co të ni miôł rëchli przińc, jak jaż bë te kònie sã smiałë". Tej ten parobk pòkôzôł mù te kònie i rzekł: "Ale òne sã smieją!" Tej ten pón ni mógł nic rzec i mùsził sztël bëc. Ale òn nie rzekł nijak temù parobkòwi, co òn rëchli na pôłnie ni miôł przińc, jak jaż bë te kònie sã smiałë.

Powyższy tekst to opowiadanie Zeszytu II Tekstów pomorskich w zmienionej pisowni, które zostało przekazane przez 14-latka z Hejtusu w Gminie Przodkowo.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza